فرصت برای سبز شدن، باز آمده است // در انتـظار فرصـت فــردا نمی شــوم


Admin Logo
themebox Logo
تاریخ:چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399-02:53 ب.ظ

اعتنای مصنوعی ـ تسلیم ـ لحظه دیدار






داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399-12:04 ق.ظ

باران ـ دریا





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 30 اردیبهشت 1399-11:21 ب.ظ

عرفان





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 29 اردیبهشت 1399-03:18 ب.ظ

دمی با عبدالرضا رضایی نیا شاعر، ترانه سرا و مترجم نام آشنای معاصر


                        

                                دمی با عبدالرضا رضایی نیا

                     شاعر، ترانه سرا و مترجم نام آشنای معاصر


   شهرستان زیبای صومعه سرا، که در واقع می توان آن را خاستگاه ابریشم ایران دانست، چون نگینی 

   در غرب گیـلان در همسایگی شهرستان های انزلی، فومن، رشت، شفت، ماسـال و رضـوانشهر قرار 

   گرفته است. این دیار سرسبز علاوه بر دارا بودن مناظر طبیعی و بکر، از لحاظ فرهنگی نیز نامی آشنا 

   در استان گیـلان و کشـور است و بزرگان زیادی در عرصـه های ادبـی و فرهنگی از این شهرستان 

   برخاسته اند.

   یکی از شاعران نام آشنای گیلان و کشور از این دیار سرسبز و فرهنگی، جناب عبدالرضا رضایی نیا 

   با تخلص باران است که در زمینه های شعر، ترانه سرایی و ترجمه، آثار ارزشمند و تأثیرگذاری خلق 

   کرده و به جامعه ادبی ایران عرضه داشته است.

   اینجانب عباس رسولی املشی از این شاعر، ترانه سرا و مترجم زبردست گیلانی درخواست کردم تا 

   زیبـاترین سروده اش را از دیدگاه خودش برایم ارسال نماید تا در گروه تلگرامی کانون های ادبـی 

   ادبستان لنگرود و آوای شالی رانکوه به نمایش بگذارم.

   از شما دعوت می کنم در خوانش این غزل زیبای عبدالرضا رضایی نیا ( باران) ما را همراهی کنید:


   غم آن نیست كه در سفره كمی نان دارم

   به صمیمیت دستان تو ایمان دارم

   سال ها سال دلم پهنه یك موج نبود

   اینك از بركت چشمان تو، طوفان دارم

   تو اگر باشی، سرشار بهارم همه عمر

   چه غم از فتنه پاییز و زمستان دارم

   كفش ها راوی وامانده بن بست من اند

   آه از این زجر كه از بهت خیابان دارم

   نعره ها، حنجره ها، زل زدن پنجره ها

   خاطراتی چه از این دست، فراوان دارم

   دوست، ای دوست، مرا شب، همه شب، دست بگیر

   بس كه فانوس غزل های درخشان دارم

   نیست در كوچة احساس غباری در كار

   باز شب آمد و از عاطفه باران دارم


          یکشنبه 28 / 2 / 1399




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:یکشنبه 28 اردیبهشت 1399-03:17 ق.ظ

کتاب زندگی

   

 

                            « کتاب زندگی»


       صبح است؛ کتاب زندگی باز شده 

                                        بلبل با گل دوباره همراز شده 

       گنجشک به ساز رود دمساز شده 

                                         انگار کلاس عشق آغاز شده 

                        

                                   عباس رسولی املشی

                            شنبه ۲۷ / ۲ / ۱۳۹۹ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 27 اردیبهشت 1399-12:46 ب.ظ

مهمان شعر

    



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:پنجشنبه 25 اردیبهشت 1399-04:27 ق.ظ

دمی با عباس مهری آتیه شاعر و پژوهشگر توانای گیلانی

                                            

                               دمی با عباس مهری آتیه

                          شاعر و پژوهشگر توانای گیلانی


   شهرستان رودسـر با گستره جغرافیایـی خود که بخش های زیبـای رحیم آباد، کلاچای و 

   چابکسر را در آغوش گرفته است؛ شاعران، نویسندگان و هنرمندان برجسته ای را در دامن 

   خود پرورانده و توانسته است برای خود در عرصه ادب و هنر گیلان و کشور اعتباری کسب 

   کند.

   یکی از چهره های ادبـی دیار هوسم که برای جامعه فرهنگ و ادب گیـلان نامی آشناست، 

   شـاعر و پژوهشگر توانا جناب عباس مهری آتیه است. اینجانب عباس رسولی املشی از این 

   شاعر و منتقد ادبی که  آثار ارزشمندی را خلق کرده و به ثمر نشانده است، درخواست کردم 

   تا زیباترین شعرش را از نگاه خودش برایم ارسال کند تا در گروه تلگرامی کانون های ادبـی 

   ادبستان لنگرود و آوای شالی رانکوه به نمایش بگذارم.

   از شما اهالی ادب و اندیشه دعوت می کنم برای خوانش این غزل زیبـای عباس مهری آتیه 

   با ما همراه شوید:


    از چند کوچه گذشتم، از انحنایی که گم بود

   دیدم تو را درتفکر،در انزوایی که گم بود

   چون‌ سایه ‌در هم‌ تنیده، در حجمِ‌ خود آرمیده

   کج ‌کرده‌ قد و خمیده، پشتِ‌ نمایی‌که‌ گم‌ بود

   گَردِ ملالی به‌ رخسار، طرح‌ سوالی ‌به ‌رفتار

   در خود تکیده، گرفتار، چون‌ ردِپایی‌که‌ گم‌ بود

   چون اتفاقی شکیبا، در حجم « امّا» و« آیا»

   تردیدِ در چهره ‌پنهان، چون وچرایی‌که‌ گم‌ بود

   چون‌ یک‌ تهی‌مانده‌ تنها، در خویش، وامانده، تنها

   رنجی‌نشسته‌ به‌ کنجی، در سایه‌هایی‌که‌ گم‌ بود

   با هر سؤالی‌که ‌کردم، پاسخ، دوحرفی‌ وکوتاه

   با یک‌ علامت ‌سؤالی، در انتهایی‌که ‌گم بود

   می خواستم تا نبینی، یک آشنای قدیمی

   تسلیم‌ گشته‌ به‌ذهنش، پشتِ هجایی‌که‌ گم بود

   رو  برگرفته ز حس‌ام، این‌ نامه را می‌نویسم

   من‌ رنج ها بردم‌ از خود، در ماجرایی‌که‌ گم‌ بود

   قابی برای سکوتم، نقشی به دیوارِ ایام

   تصویری« انگشت بر لب»، فریادِ نایی‌که‌ گم بود

   در خویش ‌ماندن‌ چنین ‌است، انگشتری‌ بی‌نگین‌است

   با هیأتی ناشکیبا، در قاب هایی‌که گم بود


            چهارشنبه 24 / 2 / 1399



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:چهارشنبه 24 اردیبهشت 1399-12:28 ق.ظ

همسایه گل


   
         

                             « همسایة گل »


         همصحبت بی ریای باران باشیم

                                 همسایه گل، رفیق گلدان باشیم

         دستی به سر و روی طبیعت بکشیم

                         با جنگل و کوه و دشت، انسان باشیم


                               عباس رسولی املشی

                     سه شنبه ۲۳ / ۲ / ۱۳۹۹ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 23 اردیبهشت 1399-03:03 ب.ظ

رسته

                                           « رسته »


                                  « رسته »


      خودرویم و دست بسته پا می گیرم

                                         از دام زمانه رسته پا می گیرم

       برخیز و بزن تبر، مرا باکی نیست

                                       با شاخه پا شکسته پا می گیرم


                                 عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 22 اردیبهشت 1399-01:32 ق.ظ

افلاک


                   

                 « افلاک»


         دیری ست اگر چه ریشه دارم در خاک

         دلبسته شدم به کار دنیــا چون تاک


         امّا ، امّا نیـــــم نگاهــم بالا ست

         بایـد بـروم تا برســــم به افلاک


                         عباس رسولی املشی

                یکشنبه ۲۱ / ۲ / ۱۳۹۹ ـ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:یکشنبه 21 اردیبهشت 1399-12:33 ق.ظ

پرچم صبح

       

             

                   « پرچم صبح »


         صبح آمد و پرچم خودش را افراشت

         شب را به درون پیله ی خود انباشت


         کم کم  کم کم  کم کم از پشت افق

         خورشید حجاب چهره اش را برداشت


                        عباس رسولی املشی

                 شنبه ۲۰ / ۲ / ۱۳۹۹ لنگرود





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 19 اردیبهشت 1399-10:17 ب.ظ

دمی با استاد محمد شمس لنگرودی شاعر برجسته معاصر


                

              

                    دمی با استاد محمد شمس لنگرودی

                             شاعر برجسته معاصر


   بدون تردید شهرستان لنگرود با وجود شاعران توانا و نام آشنایی چون: پاینده لنگرودی، 

   شهدی لنگرودی، کریم رجب زاده لنگرودی، محمد بابایی پور« دریایی لنگرودی»، حسین 

   درتاج لنگرودی، مهدی پیشنماززاده لنگرودی، شکیبایی لنگرودی، ضیاء الدین خالقـی، 

   نادر زکی پور لنگرودی، مهـدی اخوان لنگرودی، مرتضـی نوربخش، علی عبدالرضـایی، 

   احمد خویشتن دار، محمد محمدی بندری و ...از قطب های ادبی و فرهنگی استان گیلان 

   محسوب می شود.

   اما یکی از شـاعرانی که اشعارش در کشور بسیار مورد استقبال عام و خاص قرار گرفته 

    است، شاعر فرهیخته و برجسته معاصر استاد شمس لنگرودی است.

   اینجانب عباس رسولی املشی از این شاعر، نویسنده، بازیگر و پژوهشگر توانای معاصـر 

   درخواست کردم تا زیبـاترین سـروده شان را از نگاه خودشان برایم ارسـال کنند تا در 

   گروه تلگرامی کانون های ادبـی ادبستان لنگرود و آوای شالی رانکوه به نمایش بگذارم.

   شما را به خواندن این شعر زیبای شمس لنگرودی دعوت می نمایم:


    آرام باش عزیز من، آرام باش

    حکایت دریاست زندگی

    گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی

    گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است

     آرام باش عزیز من

     آرام باش

     دوباره سر از آب بیرون می آوریم

     و تلالو آفتاب را می بینیم

     زیر بوته ای از برف

     که این دفعه

     درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود


                جمعه  ۱۹ / ۲ / ۱۳۹۹





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:جمعه 19 اردیبهشت 1399-09:42 ب.ظ

دمی با کریم رجب زاده لنگرودی شاعر نام آشنای معاصر


                             

                               دمی با کریم رجب زاده لنگرودی

                                 شاعر نام آشنای معاصر


    بدون تردید شهرستان لنگرود با وجود شاعران برجسته ای چون: شمس لنگرودی، پاینده 

    لنگرودی، شهدی لنگرودی، محمد بابایی پور« دریایی لنگرودی»، حسین درتاج لنگرودی، 

    شکیبایی لنگرودی، دکتر غلامرضا رحمدل، نادر زکی پور لنگرودی، مهدی اخوان لنگرودی، 

    مرتضی نوربخش، احمد خویشتن دار، محمد محمدی بندری و...از قطب های فرهنگی استان 

    گیلان محسوب می شود.

    اما یکی از چهره های شاخص شعر و شاعری لنگرود که در سال های اخیر در کشور حرف 

    های زیادی برای گفتن داشته است، شـاعر توانا و دوست داشتنی جناب کریم رجب زاده 

    لنگرودی است.

    در گفت و گویـی که اینجانب عباس رسولی املشی با ایشان داشتم، خواستم زیبـاترین 

    سروده شان را از نگاه خودشان برایم ارسال کنند تا در گروه تلگرامی کانون های ادبـی 

    ادبستان لنگرود و آوای شالی رانکوه به نمایش بگذارم.

    شما را به خواندن این غزل زیبای کریم رجب زاده لنگرودی دعوت می نمایم:


    گرچه دشوار است در آغوش توفان زیستن

    زیستن این گونه بهتر از پریشان زیستن


    سال های عمر ما در گریه کردن ها گذشت

    لب مهیا کن غریب افتاده خندان زیستن

 

    خانه را از غیر خالی کن اگر مرد رهی

    تا به کی در کنج غم با داغ یاران زیستن


     گرچه دانایی فضیلت نیست در دوران ما

     ننگ می آید مرا با خیل نادان زیستن


     با خدا گفتم خدایا واقعا شرم آور است

     عمر مردم بگذرد در حسرت نان زیستن


              شنبه  ۱۷ / ۱۲ / ۱۳۹۸




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:پنجشنبه 18 اردیبهشت 1399-02:32 ب.ظ

وقف



                  « وقف »

                  دردهایتان

                  دردهای من!

                  زخم هایتان

                  زخم های من!

                  دردهای مشترك

                  زخم های مشترك

                  از شما جدا نبوده ام

                  من رفیق نیمه راه نبوده ام

                 باورم كنید عابران كوچه های روزگار

                 شعرهای عشق و درد را

                                      برایتان سروده ام

                 روزگار خویش را

                 وقف روزگارتان نموده ام

                 یادتان

                 در وجود بیت بیت شعرهای من

                 خانه كرده است

                 عشق تان جوانه كرده است

                 باورم كنید

                 از شما جدا نبوده ام

                 من رفیق نیمه راه

                                      نبوده ام

              « عباس رسولی املشی »

         سه شنبه 24 / 11 / 1374 ـ املش




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 13 اردیبهشت 1399-02:33 ب.ظ

دریا



             

                       « دریا »

            هر چند زمینی ام به بالا برسم

            سرگردانم ولی به پیـدا برسم

            رودی هستم به راه خود معتقدم

            باید بروم تا که به دریا برسم


                  عباس رسولی املشی

           شنبه 13 / 2 / 1399 ـ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 12 اردیبهشت 1399-02:30 ب.ظ

چشمه های نور



             ـ تقدیم به تمامی معلمان فداکار میهنم

                   « چشمه های نور»


         تویی که تشنه را بری به سمت چشمه های نور

         به سمت نور می بری دلی که گشته بی صبور


         تویی که نشر می دهی کلام سبز عشق را

         تویی که درس عشق را دوباره می کنی مرور


         تویی که آشناتری به کوچه های روشنی

         تویی که گام های ما به سمت آن دهی عبور


         گشوده ای به روی ما، دری به باغ زندگی

         دری که می دهد از آن شمیم عشق و شوق و شور


         کلاس با حضور تو پُر از نشاط می شود

         کلاس با حضور تو همیشه غرق در سرور


         بیا که از نگاه تو، معلّم عزیز ما

         بهار در کلاس ما دوباره می کند ظهور


                 عباس رسولی املشی

           جمعه ۲۳ / ۹ / ۱۳۷۵  ـ  تهران




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 12 اردیبهشت 1399-12:44 ق.ظ

باران

 
 

           

                           « باران » 

             بر قفل زمین کلید یعنی باران

             در شهر شما امید یعنی باران

             نم نم  نم نم  نم نم در را بگشا

             مهمان خدا رسید یعنی باران


                       عباس رسولی املشی

             چهارشنبه 10 / 2 / 1399 ـ لنگرود





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399-09:20 ق.ظ

تلنگر (9)



                                     تلنگر (9)

                  صبغه درست است یا سبغه و سبقه؟


   « شعر نیما در حکم آیینه ای است که تمام عناصر و پدیده های زندگی شمالی در آن 

    تجلّی می یابد و در آن به قول استاد شفیعی کدکنی« صبغة اقلیمی یا رنگ محلـی» 

    را می توان احساس کرد.»

    به عبـارت بالا نگاهـی بیندازید. در این نوشته، واژة « صبغه» با توجّه به همنشینی 

    واژگان و مفهوم ارائه شـده به درستی به کار رفتـه است، ولی بعضی از افراد به جای 

    صبغه، به اشتباه از کلماتی چون سبغه و سبقه بهره می گیرند.

    صبغه واژة عربی است، اما اخیراً در فارسـی به کار می رود و به ویژه در متون ادبـی 

    رواج فراوانی پیدا کرده است.

    در فرهنگ فارسی عمید، واژة« صِبغه» در معانی:« 1. رنگ 2. ماده‌ای که با آن چیزی 

    را رنگ می‌کنند. 3. دین و ملت » آمده است. در همین فرهنگ برای واژة « سَبغه » 

    معانی« رفاهیت، فراخی و تن آسـایی» ذکر شده است. سبقه هم به معنی پیشینه و 

    سابقه است.

    سیما داد در کتاب فرهنگ اصطلاحات ادبـی« صبغه» را با صدای ضمّه بر روی حرف 

    صاد آورده است و توضیح داده است:« صُبغه یعنی رنگ، و صُبغة محلی یعنی رنگ و 

    حال و هوای بومی. صُبغه محلی در ادبیـات به معنی گنجانیدن خصوصیات ناحیه ای 

    خاص در روایت است که با غرابت و ویژگی خود سبب جالب تر شدن آن می شود.»

 

                                        عباس رسولی املشی

                              چهارشنبه 10 / 2 / 1399 ـ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:سه شنبه 9 اردیبهشت 1399-03:21 ب.ظ

هرگز نمی بخشم تو را


                    

                   « هرگز نمی بخشم تو را »

           آتش زدی جان ِمرا ، هرگز نمی بخشم تو را

           با عشق لبریز از ریا ، هرگز نمی بخشم تو را

           گفتی صفا ، گفتی وفا ، گفتی ز عشقی بی ریا

           كو آن صفا ؟ كو آن وفا ؟ هرگز نمی بخشم تو را

           در كنج دل مأوا زدی، آن گه كه رفتی از برم

           دل را شكستی بی صدا ، هرگز نمی بخشم را

           عشقت سرابی بود و بس، همچون حبابی بود و بس

           نفرین به عشقی ناروا ، هرگز نمی بخشم تو را

           آیینه شو یا آب شو ، یا مثل یك مهتاب شو

           آتش شدی آخر چرا ؟ هرگز نمی بخشم تو را

           دیگر برو از پیش من، با من مگو از عاشقـی

           نیرنگ تو شد بر ملا ، هرگز نمی بخشم تو را


                      « عباس رسولی املشی »

                چهارشنبه 12 / 1 / 1369 ـ املش




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 6 اردیبهشت 1399-03:27 ب.ظ

غزل های عارفانه عباس رسولی املشی

                  

                        غزل های عارفانه

                      عباس رسولی املشی

 

                        « لحظه ی دیدار »

       دو قدم مانده به احضار، كمی فكركنیم

       فرصتی نیست دگر بار، كمی فكركنیم

       در گریزِ نفسِ عمر به غفلت بودیم

       هر نفس می دهد اخطار، كمی فكركنیم

      چه شكوفه، چه گُلی بر سر این باغ زدیم

      ای سراپای دل از خار، كمی فكركنیم

      بین ما و دگران فاصله افتاده عزیز

      بین ما فاصله بسیار، كمی فكركنیم

      تا به منزلگه ی آخر برسی راهی نیست

      و به آن لحظه ی دیدار، كمی فكركنیم

 

                « اعتنای آسمان »

      در نگاهت دیده ام من، ردّپای آسمان

      با تو هستم ای كه هستی آشنای آسمان

      در نگاهت دیده ام من، تو زمینی نیستی

      بی گمان هستی تو هم از بچّه های آسمان

      عالمِ بالا سرای تو ست ای بالا نشین

      در كجا منزل گزیدی، در كجای آسمان

      طعم عرفان می دهد ازچشم هایت ای عزیز

      از خدا با ما بگو ای اعتنای آسمان

      آشنا با آسمان، ما را ببر تا آسمان

      ما ـ همین واماندگانِ ابتدای آسمان ـ

      كاش با بال و پری ازعشق راهی می شدیم

      تا سرای نور و ایمان، با دعای آسمان

 

                   « حقِ من »

      درد دارد دل، دوا حق من است

      مرحمی بر دل ، شفا حق من است

      اشك هایی در دلم جاری شده است

      گریه های بی صدا حق من است

       با تمامِ دل صدایم كن عزیز

      یك نفر دردآشنا حق من است

      با نگاهت مهربانی را بپاش

      یك تبسّم بی ریا حق من است

      باغ دل را رنگ پاییزی گرفت

     برگ سبزی اعتنا حق من است

     خسته ام از جنبشِ نیرنگ ها

     محفلی دور از ریا حق من است

     می روم در محضرِ سبزِ دعا

     لحظه هایی با خدا حق من است

 

                 « عرش اعلی »

     مبادا كه تصویر سنگی به قابِ دلم جا بگیرد

     و نیرنگ آرام آرام در سینه مأوا بگیرد

     خدا آن چنان روزها را نیارد كه این دل ـ دلِ من ـ

     سرِ چیزهایی كه ارزش ندارند ، دعوا بگیرد

     مبادا در این روزگارِ فریب و دورویی و خنجر

     سرابی كه دیدم، در اندیشه ام آب معنا بگیرد

     چه اندازه بیزارم ای دل، از این واژه های عداوت

      نمی خواهم این تیرگی ها درونِ دلم پا بگیرد

      من آن مرغ آزاده هستم، قفس جای دیدارمن نیست

     رها كن دلم را كه كاشانه در عرش اعلی بگیرد


                    « عرفان »

       من و تنهایی و دیوار و سکوت

       گشته بودیم اسیر برهوت

       نه به فکر سخن عشق، نه گل

       فکر ما بود فقط در غم قوت

       آمدی با دم گرمی چو مسیح

       و شکستی ز زبان قفل سکوت

       گفتی از دلبر بالایی ما

       آشنایم تو نمودی به قنوت

       دل من را تو رهاندی ز قفس

       برده ای روح مرا تا ملکوت

       بعد از این گام نهم در عرفان

       من، که حیران شده ام در جبروت!

 

              « در مسیر کهکشان ها »

       خویش را بر کَن که تا در آسمان ها پَر کشی

       از زمین تا بیکران تا بیکران ها پَر کشی

       خاک در گنجایش پروازهایت کوچک است

       باید اکنون در مسیر کهکشان ها پَر کشی

       دست و پا را بگسل از زنجیرها، زنجیرها

       تا به دیدار عزیز و جانِ جان ها پَر کشی

       از مناره بانگ زیبایی طنین انداز شد

       خویش را آزاد کن تا با اذان ها پَر کشی

       شوق دیدار گُلی دلتنگ می سازد تو را

       تا بهارِ وصل باید از خزان ها پَر کشی

       روزگاری رفت و تو در بندِ ظاهر مانده ای

       دست بردار از زمین تا بی نشان ها پَر کشی

                      عباس رسولی املشی         



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 5 اردیبهشت 1399-01:24 ب.ظ

رباعیات و دوبیتی های عارفانه عباس رسولی املشی


    


                رباعیات و دوبیتی های عارفانه

                      عباس رسولی املشی

 

                              « اجابت »

           دل غرق نیاز، غایتی می خواهیم

           فیض از تو و ما عنایتی می خواهیم

           اُدعونی استجب لكم را گفتی

           خواندیم تو را، اجابتی می خواهیم

 

                          « ملكوت »

           من بودم و تنهایی و صد واژه سكوت

           تا آن كه نمودی آشنایم به قنوت

           مدیون تو ام كه طایر فكر مرا

           از عالم خاك برده ای تا ملكوت

 

                       « راه خدا »

           هشدار كه از چاله به چاهی نروی

           از صبح سپیدی به سیاهی نروی

           هشدار در این زمانه ی پُرنیرنگ

           جز راه خدا به هیچ راهی نروی

 

                         « یاد تو »

           این دل به هزار حیله در دام نشد

           با خدعه و نیرنگ كسی رام نشد

           یارب تو گواهی كه در این دهر، دلم

           جز یاد تو با یاد كس آرام نشد

 

                     « گرداب »

            شبی رو جانبِ یكتا نكردیم

            و دستی از دعا بالا نكردیم

            فرو رفتیم در گرداب ظلمت

            دریغا نور را پیدا نكردیم

 

                  « محضرِ نور»

            مرا بردار و از ظلمت جدا كن

            دمی با نور عرفان آشنا كن

            ببر اندیشه ام را محضرِ نور

            مرا هرشب تو مهمانِ خدا كن

   

                عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 2 اردیبهشت 1399-10:12 ب.ظ

پیمان


    

              

                           « پیمان »


        دریای دلم هنوز طوفان دارد

                            با عشق، دلم هنوز پیمان دارد

        در پیش ستم سکوت؟ هرگز، هرگز

                       این حنجره ام هنوز هم جان دارد


                      عباس رسولی املشی

               دوشنبه 29 / 5 / 1375 ـ املش




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 1 اردیبهشت 1399-02:52 ب.ظ

تلنگر (8)


                      

                                             تلنگر (8)

                                   حتی درست است نه حتا !

   

     این روزها بعضی از شاعران در اشعار خود، برخی از نویسندگان در نوشته های خود و 

     بسیاری از افراد در فضای مجازی در رسم الخط ( شیوة نگارش ) واژگان، سلیقه ای و 

    دل بخواهی عمل می کنند.

    جالب این است که وقتی دلیـل این کاربرد نادرست را از آنها می پرسی، بعضی از آنان

     بسیار ادّعا دارند و خود را مجتهد و صاحب نظر در زبان فارسی می دانند!

     یکی از این کاربردهای رایج و نادرست، به کار بردن کلماتـی است که با الف مقصـوره 

     ( الف کوتاه) می آیند. واژگانی که در پایان به شکل « ی» نوشته می شوند، ولی صدای 

     الف دارند. مانند:حتی. همچنین کلماتی که اسم خاص هستند، مانند: مرتضی، مصطفی، 

     عیسی، موسی و ... .

     چنین کلماتی تابع رسم الخط عربی هستند و به همان صورت در فارسی رواج و کاربرد 

     دارند. بنـابراین کاربرد این نوع واژه ها به صورتِ حتا، مرتضا، مصطفا، عیسا، و موسا 

      نادرست است.

     در دستور خط فارسی مصوّب فرهنگستان زبان و ادب فارسی آمده است:

     « الف کوتاه همیشه به صورتِ الف نوشته می شود، مگر در موارد زیر:

     1. الیٰ، علیٰ،حتیٰ، اولیٰ

     2. اسم های خاص: عیسیٰ، یحییٰ، مصطفیٰ، موسیٰ، مجتبیٰ »

 

                                        عباس رسولی املشی

                                دوشنبه 1 / 2 / 1399  ـ  لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 




شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic