فرصت برای سبز شدن، باز آمده است // در انتـظار فرصـت فــردا نمی شــوم


Admin Logo
themebox Logo
تاریخ:سه شنبه 9 اردیبهشت 1399-03:21 ب.ظ

هرگز نمی بخشم تو را


                    

                   « هرگز نمی بخشم تو را »

           آتش زدی جان ِمرا ، هرگز نمی بخشم تو را

           با عشق لبریز از ریا ، هرگز نمی بخشم تو را

           گفتی صفا ، گفتی وفا ، گفتی ز عشقی بی ریا

           كو آن صفا ؟ كو آن وفا ؟ هرگز نمی بخشم تو را

           در كنج دل مأوا زدی، آن گه كه رفتی از برم

           دل را شكستی بی صدا ، هرگز نمی بخشم را

           عشقت سرابی بود و بس، همچون حبابی بود و بس

           نفرین به عشقی ناروا ، هرگز نمی بخشم تو را

           آیینه شو یا آب شو ، یا مثل یك مهتاب شو

           آتش شدی آخر چرا ؟ هرگز نمی بخشم تو را

           دیگر برو از پیش من، با من مگو از عاشقـی

           نیرنگ تو شد بر ملا ، هرگز نمی بخشم تو را


                      « عباس رسولی املشی »

                چهارشنبه 12 / 1 / 1369 ـ املش




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 6 اردیبهشت 1399-03:27 ب.ظ

غزل های عارفانه عباس رسولی املشی

                  

                        غزل های عارفانه

                      عباس رسولی املشی

 

                        « لحظه ی دیدار »

       دو قدم مانده به احضار، كمی فكركنیم

       فرصتی نیست دگر بار، كمی فكركنیم

       در گریزِ نفسِ عمر به غفلت بودیم

       هر نفس می دهد اخطار، كمی فكركنیم

      چه شكوفه، چه گُلی بر سر این باغ زدیم

      ای سراپای دل از خار، كمی فكركنیم

      بین ما و دگران فاصله افتاده عزیز

      بین ما فاصله بسیار، كمی فكركنیم

      تا به منزلگه ی آخر برسی راهی نیست

      و به آن لحظه ی دیدار، كمی فكركنیم

 

                « اعتنای آسمان »

      در نگاهت دیده ام من، ردّپای آسمان

      با تو هستم ای كه هستی آشنای آسمان

      در نگاهت دیده ام من، تو زمینی نیستی

      بی گمان هستی تو هم از بچّه های آسمان

      عالمِ بالا سرای تو ست ای بالا نشین

      در كجا منزل گزیدی، در كجای آسمان

      طعم عرفان می دهد ازچشم هایت ای عزیز

      از خدا با ما بگو ای اعتنای آسمان

      آشنا با آسمان، ما را ببر تا آسمان

      ما ـ همین واماندگانِ ابتدای آسمان ـ

      كاش با بال و پری ازعشق راهی می شدیم

      تا سرای نور و ایمان، با دعای آسمان

 

                   « حقِ من »

      درد دارد دل، دوا حق من است

      مرحمی بر دل ، شفا حق من است

      اشك هایی در دلم جاری شده است

      گریه های بی صدا حق من است

       با تمامِ دل صدایم كن عزیز

      یك نفر دردآشنا حق من است

      با نگاهت مهربانی را بپاش

      یك تبسّم بی ریا حق من است

      باغ دل را رنگ پاییزی گرفت

     برگ سبزی اعتنا حق من است

     خسته ام از جنبشِ نیرنگ ها

     محفلی دور از ریا حق من است

     می روم در محضرِ سبزِ دعا

     لحظه هایی با خدا حق من است

 

                 « عرش اعلی »

     مبادا كه تصویر سنگی به قابِ دلم جا بگیرد

     و نیرنگ آرام آرام در سینه مأوا بگیرد

     خدا آن چنان روزها را نیارد كه این دل ـ دلِ من ـ

     سرِ چیزهایی كه ارزش ندارند ، دعوا بگیرد

     مبادا در این روزگارِ فریب و دورویی و خنجر

     سرابی كه دیدم، در اندیشه ام آب معنا بگیرد

     چه اندازه بیزارم ای دل، از این واژه های عداوت

      نمی خواهم این تیرگی ها درونِ دلم پا بگیرد

      من آن مرغ آزاده هستم، قفس جای دیدارمن نیست

     رها كن دلم را كه كاشانه در عرش اعلی بگیرد


                    « عرفان »

       من و تنهایی و دیوار و سکوت

       گشته بودیم اسیر برهوت

       نه به فکر سخن عشق، نه گل

       فکر ما بود فقط در غم قوت

       آمدی با دم گرمی چو مسیح

       و شکستی ز زبان قفل سکوت

       گفتی از دلبر بالایی ما

       آشنایم تو نمودی به قنوت

       دل من را تو رهاندی ز قفس

       برده ای روح مرا تا ملکوت

       بعد از این گام نهم در عرفان

       من، که حیران شده ام در جبروت!

 

              « در مسیر کهکشان ها »

       خویش را بر کَن که تا در آسمان ها پَر کشی

       از زمین تا بیکران تا بیکران ها پَر کشی

       خاک در گنجایش پروازهایت کوچک است

       باید اکنون در مسیر کهکشان ها پَر کشی

       دست و پا را بگسل از زنجیرها، زنجیرها

       تا به دیدار عزیز و جانِ جان ها پَر کشی

       از مناره بانگ زیبایی طنین انداز شد

       خویش را آزاد کن تا با اذان ها پَر کشی

       شوق دیدار گُلی دلتنگ می سازد تو را

       تا بهارِ وصل باید از خزان ها پَر کشی

       روزگاری رفت و تو در بندِ ظاهر مانده ای

       دست بردار از زمین تا بی نشان ها پَر کشی

                      عباس رسولی املشی         



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 5 اردیبهشت 1399-01:24 ب.ظ

رباعیات و دوبیتی های عارفانه عباس رسولی املشی


    


                رباعیات و دوبیتی های عارفانه

                      عباس رسولی املشی

 

                              « اجابت »

           دل غرق نیاز، غایتی می خواهیم

           فیض از تو و ما عنایتی می خواهیم

           اُدعونی استجب لكم را گفتی

           خواندیم تو را، اجابتی می خواهیم

 

                          « ملكوت »

           من بودم و تنهایی و صد واژه سكوت

           تا آن كه نمودی آشنایم به قنوت

           مدیون تو ام كه طایر فكر مرا

           از عالم خاك برده ای تا ملكوت

 

                       « راه خدا »

           هشدار كه از چاله به چاهی نروی

           از صبح سپیدی به سیاهی نروی

           هشدار در این زمانه ی پُرنیرنگ

           جز راه خدا به هیچ راهی نروی

 

                         « یاد تو »

           این دل به هزار حیله در دام نشد

           با خدعه و نیرنگ كسی رام نشد

           یارب تو گواهی كه در این دهر، دلم

           جز یاد تو با یاد كس آرام نشد

 

                     « گرداب »

            شبی رو جانبِ یكتا نكردیم

            و دستی از دعا بالا نكردیم

            فرو رفتیم در گرداب ظلمت

            دریغا نور را پیدا نكردیم

 

                  « محضرِ نور»

            مرا بردار و از ظلمت جدا كن

            دمی با نور عرفان آشنا كن

            ببر اندیشه ام را محضرِ نور

            مرا هرشب تو مهمانِ خدا كن

   

                عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 2 اردیبهشت 1399-10:12 ب.ظ

پیمان


    

              

                           « پیمان »


        دریای دلم هنوز طوفان دارد

                            با عشق، دلم هنوز پیمان دارد

        در پیش ستم سکوت؟ هرگز، هرگز

                       این حنجره ام هنوز هم جان دارد


                      عباس رسولی املشی

               دوشنبه 29 / 5 / 1375 ـ املش




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 1 اردیبهشت 1399-02:52 ب.ظ

تلنگر (8)


                      

                                             تلنگر (8)

                                   حتی درست است نه حتا !

   

     این روزها بعضی از شاعران در اشعار خود، برخی از نویسندگان در نوشته های خود و 

     بسیاری از افراد در فضای مجازی در رسم الخط ( شیوة نگارش ) واژگان، سلیقه ای و 

    دل بخواهی عمل می کنند.

    جالب این است که وقتی دلیـل این کاربرد نادرست را از آنها می پرسی، بعضی از آنان

     بسیار ادّعا دارند و خود را مجتهد و صاحب نظر در زبان فارسی می دانند!

     یکی از این کاربردهای رایج و نادرست، به کار بردن کلماتـی است که با الف مقصـوره 

     ( الف کوتاه) می آیند. واژگانی که در پایان به شکل « ی» نوشته می شوند، ولی صدای 

     الف دارند. مانند:حتی. همچنین کلماتی که اسم خاص هستند، مانند: مرتضی، مصطفی، 

     عیسی، موسی و ... .

     چنین کلماتی تابع رسم الخط عربی هستند و به همان صورت در فارسی رواج و کاربرد 

     دارند. بنـابراین کاربرد این نوع واژه ها به صورتِ حتا، مرتضا، مصطفا، عیسا، و موسا 

      نادرست است.

     در دستور خط فارسی مصوّب فرهنگستان زبان و ادب فارسی آمده است:

     « الف کوتاه همیشه به صورتِ الف نوشته می شود، مگر در موارد زیر:

     1. الیٰ، علیٰ،حتیٰ، اولیٰ

     2. اسم های خاص: عیسیٰ، یحییٰ، مصطفیٰ، موسیٰ، مجتبیٰ »

 

                                        عباس رسولی املشی

                                دوشنبه 1 / 2 / 1399  ـ  لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:یکشنبه 31 فروردین 1399-11:53 ق.ظ

تصاویر خاطره انگیز ادبی


                                               تصاویر خاطره انگیز ادبی
  


                                       مراسم شب شعر به مناسبت دهه فجر
               در سالن اداره ارشاد اسلامی شهرستان رودسر - ۱۹ / ۱۱ / ۱۳۷۰
                                            شاعر: عباس رسولی املشی
                                    مجری: غلامرضا مرادی صومعه سرایی




                     رتبه اوّل شعر در مسابقات فرهنگی و هنری دهه فجر سال ۱۳۷۲ 
                                    اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان
                                (مجموعه سردار جنگل رشت - مهر ۱۳۷۳)
       به ترتیب از راست: غلامرضا مرادی ( مجری) - حاج آقا رودگر ( معاونت فرهنگی 
                          ارشاد گیلان) - عباس رسولی املشی ( رتبه اول شعر )




                           مراسم شب شعر 
                                 انجمن ادبی اندیشه املش
                     سالن اجتماعات دبیرستان نرجسیه املش
                                یکشنبه ۱۵ / ۱۱ / ۱۳۷۴
                                        از راست به چپ: 
          عباس رسولی املشی ( مجری) - احمد ارض پیما لشکاجانی - 
                   ابوذر خوش خواهش - مرحوم رضا لزرجانی



                                       مراسم شب شعر 
                                سینما آزادی لنگرود
                                      بهمن ۱۳۷۳




         مراسم عصری با شعر و موسیقی به مناسبت سالروز ولادت امام رضا (ع)
             سالن کتابخانه عمومی مجتمع فرهنگی هنری ارشاد اسلامی املش
                                          یکشنبه ۱۶ / ۱۱ / ۱۳۷۹



                                         مراسم شعرخوانی
                 به مناسبت سالروز ولادت حضرت زهرا ( س) و روز مادر
                                    انجمن ادبی اندیشه املش
                         سمت راست: ابوذر خوش خواهش (شاعر)
                         سمت چپ: عباس رسولی املشی ( مجری)
                         سالن اجتماعات دبیرستان نرجسیه املش 
                                        تاریخ ۳ / ۹ / ۱۳۷۳



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:شنبه 30 فروردین 1399-11:36 ق.ظ

جادوی شعر


                          

                 

                              « جادوی شعر»

                           عباس رسولی املشی


   چو سوز عشق نبینی به ساز شعر مپیچ      که شعر نغمه ی عشاق ارغنون خداست     «  استاد شهریار »   

   دکتر محمدرضا سنگری از کارشناسان برجسته ی زبان و ادبیّات فارسی در باب تأثیرگذاری شگرف 

   ادبیّات و خسران دیدن کسانی که از ادبیّات بی بهره هستند ، سخن زیبایی دارند. ایشان می گویند:

  « ادبیّات انتشار زیبایی است و تکیه گاه مانایی اندیشه و فرهنگ . آنان که ادبیّات را ادراک نمی کنند، 

   روح حیات را نیافته اند و به قلمروی شکوهمند زیبایی گام نگذاشته اند . »  1

   بدون تردید در نزد ایرانیان هیچ هنری به اندازه ی شعر و شاعری نتوانسته است در دل و جان ، روح و 

   روان ، ذهن و زبان و فکر و بیان آن ها راه پیدا کند و تأثیر بگذارد. شعر از زمانی که در ایران رسمیت 

   یافت؛ یعنی از زمان طاهریان و سامانیان تا به امروز همواره جایگاه و پایگاه مهمی در میان مردم داشته 

   است.

   شعر تهییج کننده ی مردم برای ایستادگی در برابر ظلم، شعر همنشین غم ها و شادی های مردم، شعر 

   بیانگر آلام و رنج های مردم و شعر مایه ی سرافرازی مردم ایران در این دنیای پهناور است.

   در اهمیّت شعر همین بس که در منازل یکایک ایرانیان بعد از کتاب دینی ما  یعنی کلام الله مجید، 

   آثاری چون دیوان غزلیّات لسان الغیب شعر فارسی حافظ شیرازی، بوستان و گلستان افصح المتکلّمین 

   شعر و نثر فارسی سعدی شیرازی ، مثنوی معنوی مولانای کبیر و اثر سترگ حماسی یعنی شاهنامه ی 

   حکیم ابوالقاسم فردوسی بزرگ ترین حماسه سرای ایران و چهره ی تابناک حماسی جهان زینت بخش 

   کتاب خانه های ما است. البتّه این آثار عظیم نقش دکور را در منازل ما ندارند، بلکه ایرانیان این آثار را 

   بارها و بارها با شور و اشتیاق مطالعه می کنند و از آن لذّت می برند. به یقین این آثار ارزشمند راهنما 

   و هدایت گر ما ایرانیان در مسیر پُر پیچ و خم زندگی است.

   تأثیـری که شعر بر روی انسان می گذارد، شاید هیچ هنـری این اندازه تأثیرگذار نباشد. گاهی اوقات 

   خواندن یک بیت شعر، یک رباعی، یک غزل و ... ممکن است چنان آدمی را متحوّل و دگرگون کند که 

   شنیدن صدها سخنرانی یا خواندن صدها کتاب چنین تأثیری را نداشته باشد. ما در گذشته ی تاریخی 

   مان تا به امروز کم نداشته ایم حکایات کسانی را که با خواندن یا شنیدن شعری متحوّل گردیده و مسیر 

   زندگی آن ها دگرگون شده است.

   در چهار مقاله ی نظامی عروضی آمده است : احمد بن عبـدالله خجستانی را پرسیدند که تو مردی 

    خربنده 2 بودی ، چگونه به امیری خراسان رسیدی؟ پاسخ داد : در بادغیس درخجستان روزی دیوان 

    حنظله بادغیسی 3 را می خواندم

    به این دو بیت رسیدم :

    مهتری گر به کام شیر در است       شو خطر کن ز کام شیر بجوی

    یا بزرگیّ و عزّ و نعمت و جاه           یا چو مردانت مرگ رویاروی

    انگیزه ای در درون من پدید آمد که به هیچ وجه در آن حالت که اندر بودم راضـی نتوانستم بود . 

    خران را فروختم و اسب خریدم و از وطن خویش کوچ کردم ...

    در ادامه مراحلی را که تحت تأثیر همین دو بیت شعر حنظله بادغیسی طی کرد تا به امیـری خراسان 

    برسد ، شرح می دهد .4

    یا باز هم در اثر گران سنگ چهار مقاله حکایت نصر بن احمد سامانی را به یاد می آوریم که با شنیدن 

     قصیده رودکی با مطلع :

    بوی جوی مولیان آید همی        یاد یار مهربان آید همی

    متأثر و دگرگون می شود و بدون موزه ( کفش )  پا در رکاب اسب می گذارد و روی به بخارا می تازد . 5

    چنین حکایت هایی را در ادبیّات فارسی کم نداریم در باب کسانی که تحت تأثیر شنیدن شعری، مسیر 

     زندگی آنان دگرگون شده است و این ها همه از جاذبه ی شگفت انگیز شعر است .

    امروزه شاهد هستیم که بسیاری از افراد ، چه کسانی که قریحه و ذوق شاعری دارند یا ندارند ، تحت 

    تأثیر همین جاذبه ی شعر به وادی ادبیّات گام گذاشته اند . مسلّم است آنان که قریحه و استعداد 

    شاعری ندارند ، به مرور زمان از این مسیر بازمانده و عطای آن را به لقایش بخشیده اند ، امّا آنانی 

    که ذوق شاعری دارند ، توانسته اند تا پایان عمر از خوان بی دریغ و گسترده ی شعر بهره مند شوند .

    در عصرحاضر برای این که استعدادهای ادبی بتوانند شکوفا شوند و در عرصه ی ادبی رشد و نمو پیدا 

    کنند ؛ نیاز به مکانی برای تبادل افکار و اندیشه و بهره گیری از نظرات دیگران دارند. همین نکته 

     ضرورت و اهمیّت تشکیل انجمن یا نشست های ادبی را ایجاب می نماید . بدون تردید انجمن های 

    ادبی مکانی برای تبادل افکار و اندیشه ، مکانی برای رشد و شکوفایی استعدادهای ادبی ، مکانی برای

     بهره گیری از نظرات افراد صاحب نظر در عرصه ی ادبیّات ، مکانی برای همنشینی با دوستان ادیب و 

     فرهیخته ، مکانی برای آرامش روحی و معنوی و دوری از امور مادی زندگی و بالاخره مکانی است که

     هویّت و شناسنامه ی شاعر در آن شکل می گیرد .

     رسمیت یافتن انجمن های ادبی در ایران را از دوره ی قاجاریه عنوان نموده اند ، امّا نگارنده اعتقاد 

     دارم که هم زمان با رسمیت یافتن شعر، این نشست های ادبی وجود داشته است. برای درستی این 

     ادعا حکایتی را از کتاب لطایف الطوایف فخرالدین علی صفی می آورم:

    حکیم ابوالقاسم فردوسی وقتی که به درگاه سلطان محمود غزنوی در غزنین رسید، مجمعی از شاعران 

    پایتخت به نام های عنصری، فرخی و عسجدی را دید . عنصری از فردوسی پرسید: چه کسی که غریب 

    می نمایی؟ فردوسی پاسخ داد: مردی شاعرم و از جانب توس آمده ام.

    در آن نشست قرار بر این شد که این چهار شاعر به مشارکت هر کدام مصراعی را در قالب رباعی 

    بسرایند. در این نشست بود که فردوسی هنر خود را درشعر و شاعری به دیگر شاعران پایتخت دیکته

    می کند و همگی به مهارت و استعداد بالای فردوسی ایمان می آورند. 6

    این حکایت بیانگر این موضوع است که در گذشته ی بسیار دور شاعران دور هم جمع می شدند و 

    آثارشان را برای یک دیگر می خواندند و از نظرات هم بهره می بردند.

    و امّا در عصر کنونی این وظیفه بر عهده متولیان فرهنگی ما است که از انجمن های ادبی حمایت و 

    پشتیبانی نمایند تا بیش از پیش شاهد اعتلای فرهنگ و رشد و شکوفایی استعدادهای ادبی باشیم.

    امروزه در جهان بیش از هر چیزی ما را با فرهنگ غنی و پُربارمان می شناسند. ما را با فردوسی، 

    سعدی، مولوی و حافظ می شناسند. باید بپذیریم که فرهنگ هر جامعه، هویّت، شناسنامه و 

    موجودیّت آن جامعه را تشکیل می دهد.

    اعتبار ما ایرانیان در جهان با فرهنگ غنی ما گره خورده است. پس بیاییم به فرهنگ و جلوه های 

    گوناگون آن از جمله ادبیّات قدر و اهمیّت بیشتری قائل شویم.

  

                                      « عباس رسولی املشی»

                                جمعه  15 / 3 / 1394  -  لنگرود

 

     پانوشت :

    1- سنگری ، دکتر محمّدرضا ( 1381 ) ، ادبیّات به چه درد می خورد « یادداشت سردبیر » ، رشد

      آموزش زبان و فارسی ، سال شانزدهم ، شماره ی 63

    2- نگاهبان خر ، مهتر الاغ ، آن که الاغ کرایه دهد ، مکاری

    3- از نخستین شاعران پارسی گوی و از معاصران دولت طاهریان ( فوت حدود 220 ه . ق )

    4- مقصودی ، نورالدین ( 1372 )، چهار مقاله ی نظامی عروضی ، چاپ دوم ، انتشارات دانشگاه 

      پیام نور ، صص 152 - 151

    5- همان ، صص 177 175

    6- گلچین معانی ، احمد ( 1336 ) ، لطایف الطوایف ، فخرالدین علی صفی ، انتشارات اقبال




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:چهارشنبه 27 فروردین 1399-10:12 ق.ظ

انتظار نامه های عباس رسولی املشی




                         انتظار نامه های

                   عباس رسولی املشی

 

            « آیینه های مشتاق »

          آیینه ها مشتاق دیدارند، برگرد

          چشم انتظارت مانده ، بیدارند، برگرد

          وصل ات شفا و مرهم دل های زخمی

          این قوم در هجرِ تو بیمارند، برگرد

          این باغ ها  در انتظارِ باغبان است

          گُل ها همه محتاج تیمارند، برگرد

          این سروها لبّیك گویانِ ندایت

          در آزمونت فوق ایثارند، برگرد

          از عشق تا عاشق حجاب انتظار است

          این عاشقان در پشت دیوارند، برگرد

          گُل می كند هر شاخه ی دل با حضورت

          دل ها ز شوقِ وصل سرشارند ، برگرد

          هر چشم بینی در رهت چشم انتظار است

          چشم انتظاران تو بسیارند، برگرد

 

 

               « ره آورد حضور »

          تو روزی خواهی آمد ،عشق را ترسیم خواهی كرد

          تو معنایِ قشنگِ عشق را تفهیم خواهی كرد

          تو روزی خواهی آمد، با سبدهایی پُر از شادی

          گُلِ لبخند را بر چهره ها ترسیم خواهی كرد

          تو می آیی، به سوزِ هجر پایان می دهی روزی

          دلِ بشكسته را با وصل خود ترمیم خواهی كرد

          تو می آیی، ره آوردِ حضورت مهربانی ها ست

          تو رسمِ دوستی را بین ما تحكیم خواهی كرد

          تو می آیی، و نشرِ حرف هایت آب و آیینه ست

          تو رودِ عدل را جاری به هفت اقلیم خواهی كرد

          تو روزی خواهی آمد، از همین جاده ، همین كوچه

           محبّت را میانِ ما همه تقسیم خواهی كرد

 

                         عباس رسولی املشی





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 26 فروردین 1399-11:47 ب.ظ

سخنی نغز و قابل تأمل از وودی آلن

 
  
 
             مردم هیچ وقت بابت ضعف تو
             از تو متنفر نیستند.
             آنها به خاطر قدرت و توانایی هایت
             از تو متنفر هستند!
             پس سعی کن قوی باشی
             و به نظر دیگران بی اهمیت!

                          وودی آلن
           کمدین، کارگردان و نویسنده آمریکایی



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : گوناگون 
تاریخ:دوشنبه 25 فروردین 1399-08:09 ق.ظ

سوگ نامه های عباس رسولی املشی


  

                            سوگ نامه های

                        عباس رسولی املشی

 

                   « گلدان خالی »

         گُل كجا رفتی، بیا گلدان خالی را ببین

         غربت دلگیر این بُستان خالی را ببین

         سوختم درحسرتِ نوشیدنِ یك قطره آب

         در عطش سوزد دلم، لیوان خالی را ببین

         دعوتم كردی، اجابت كرده بودم عشق را

         ترك كردی صحنه را، میدان خالی را ببین

         دفترِ شعرم تهی از لحظه های عشق شد

         شعر نابِ عشق كو؟ دیوان خالی را ببین

         اعتباری داشتم از بركت چشمان تو

         بی فروغِ دیده ات، عنوان خالی را ببین

         با حضورت ای قناری لحظه هایم شاد بود

         كوچ كردی از برم، ایوان خالی را ببین

         آن نگارین بار هجرت را چه آسان بست و رفت

         باغ شد بی باغبان، بُستان خالی را ببین

 

               « كاروانی سوخته »

         رفته ای و مانده بر جا كاروانی سوخته

         كاروانی سوخته با آسمانی سوخته

         در فراقت ناله های عاشقی سر می دهیم

         با ضمیری شعله پرور، با زبانی سوخته

         با عبورت بر دلِ ما آتشی افروختی

         رفتی و با رفتن ات پیر و جوانی سوخته

         رفته ای و رفته با تو آن بهارِ دلنشین

         مانده ایم و مانده با دل ها، خزانی سوخته

         شعله زد بر تار و پودِ ما غم و داغِ فراق

         مانده در دل های ما آتشفشانی سوخته

         گُل كجا رفتی، ز هجرت گشته باغی سوگوار

         در نبودت ای گُلِ من، بوستانی سوخته

         كوله باری خاطراتِ سبز داریم از شما

         یادگاری مانده، امّا آشیانی سوخته


                  عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 23 فروردین 1399-08:18 ق.ظ

مستِ هُشیار یا هُشیارِ مست


                     سخن اهل دل: پروین اعتصامی

              

                              مستِ هُشیار یا هُشیارِ مست

              نگاهی به مناظرة « مست و هُشیار» پروین اعتصامی


  * زندگانی پروین

  بدون تردید در ادب فارسی، پروین اعتصامی با آثار تعلیمی ارزشمند خود دارای جایگاه ویژه ای 

  است. بسیاری از کارشناسان ادبیات، وی را به عنـوان مشهورترین و برجسته ترین شاعر زن به 

  حساب می آورند.

  رخشنده اعتصامی معروف به پروین اعتصامی در 25 اسفند 1285 شمسی در شهر تبـریز پا به 

  هستی گذاشت. وی دختر نویسنده و مترجمِ دانشمند معاصر مرحوم یوسف اعتصامی آشتیانی 

  ( اعتصام الملک) بود. از کودکی ذوق و قریحة شاعری او آشکار شـد و با تشویق و حمایت های 

  پدرش و در اثر همنشینی با بزرگانی چون ملک الشعرای بهـار، علی اکبر دهخدا و ... توانست 

  استعداد ناب خود را در شعر و شاعری به نمایش بگذارد و در همان دوران جوانی شهرت یافت.

  وی درعمر کوتاه سـی و چهار سالة خود توانست آثارگرانقدری را به یادگار گذارد. اشعار او از 

  برجسته ترین نمونه های شعر تعلیمی محسوب می شـود. پروین در 15 فروردین سـال 1320 

  شمسی بر اثر بیماری حصبه در تهـران درگذشت و در حرم حضرت معصومه(س)، در آرامگاه 

  خانوادگی‌اش، به خاک سپرده شد.  

  * ویژگی های شعر پروین

  زبان شعری پروین به زبان شاعران گذشته چون : ناصرخسـرو، منوچهری، سعدی، حافظ و... 

  نزدیک است. وی دراشعار خود از تمثیل، حکایت وقصه بسیار بهره می گیرد. بیشتر شعرهای 

  پروین در قالب های قطعه، قصیده و مثنوی می باشد، اما اوج مهارت وی را باید در مناظرات 

  او جست و جو کرد.

  * مناظره در ادب فارسی

  دکتر سیروس شمیسا در کتاب « انواع ادبی» آورده است:

  « در مناظره بین دو چیـز بر سـر برتری و فضیلت خود بر دیگری نزاع و اختلاف لفظی در 

   می گیرد و هر یک با استدلالاتی، خود را بر دیگری ترجیح می نهد و سرانجام یکی مغلوب 

   یا مجاب می شود. ظاهراً اوّلین شاعری که به نوع ادبی مناظره پرداخته است، اسدی توسی 

   صاحب گرشاسب نامه و لغت فرس می باشد. از او مناظراتی به اسم های مناظرة آسمان و

   زمین، مغ و مسلمان، نیزه و کمان، شب و روز، عرب و پارسی به جا مانده است.»

  مناظره فقط درشعر دیده نمی شود، بلکه گاهی به صورت نثر نیز جلوه گر است. درگلستان 

  سعدی جدال سعدی با مدّعی، نمونة یک مناظرة منثور است. مناظره یا سؤال و جواب در 

  پیش از اسلام هم در ادبیات ما سابقه داشته است و مثلاً در منظومة درخت آسوریک دیده 

  می شود.

  هر چند اسدی توسی را مبتکر مناظره در ادب فارسی ذکر کرده اند، اما بهترین نمونه های 

  مناظـره را در دیوان پروین اعتصامی می بینیم. در دیوان او از 248 قطعه شعر، 65 شعر 

  حالت مناظره دارد.

  * تحلیل و زیبایی شناسی مناظرة « مست و هُشیار»

  بدون تردیـد مناظـرة « مست و هُشیار» از بهترین قطعات پروین و یکی از زیبـاترین 

  مناظرات ادب فارسی محسوب می شود:

  مُحتسِب، مستی به ره دید و گریبانش گرفت

  مست گفت: « ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست»

  گفت: « مستی، زان سبب افتان و خیزان می روی»

  گفت: « جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست»

  گفت: « می باید تو را تا خانة قاضی بَرَم»

  گفت: « رو، صبح آی، قاضی نیمه‌شب بیدار نیست»

  گفت: « نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم»

  گفت: « والی از کجا در خانة خمّار نیست؟»

  گفت: « تا داروغه را گوئیم، در مسجد بخواب»

  گفت: « مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست»

  گفت: « دیناری بده پنهان و خود را وارهان»

  گفت: « کار شرع، کار درهم و دینار نیست»

  گفت: « از بهر غرامت، جامه‌ات بیرون کنم»

  گفت: « پوسیده ست، جز نقشی ز پود و تار نیست»

  گفت: « آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه»

  گفت: « در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست»

  گفت: « می بسیار خوردی، زان چنین بی خود شدی»

  گفت: « ای بیهوده‌گو، حرف کم و بسیار نیست»

  گفت: « باید حد زند هُشیار مردم، مست را»

  گفت: « هُشیاری بیار، اینجا کسی هُشیار نیست»

  این مناظره در ده بیت در قالب قطعه و در وزن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن یعنی بحر رمل 

  مثمن محذوف سروده شده است. پروین در این شعر با بهره گیری از طنزی ظریف و لطیف به 

  خوبی ترسیم گر جامعة پُر از فساد و تزویر عصر خودش است و نابسامانی های اخلاقی چون 

  رشوه خواری، باج خواهی، می خواری، دورویی، بی حرمتی و ... را به نمایش می گذارد.

  در این شعر با پنج تیپ شخصیتی در جامعه مواجه هستیم؛ مست، محتسب، داروغه، حاکم و 

  قاضی.

  مست نمایندة مردم جامعه است که فقر در تار و پود آنها تنیده شده است. نماد کسی که به 

  ظاهر گمراه است، اما دارای ضمیری آراسته و از مسائل شرعی آگاهی کافی دارد.

  محتسب ( هُشیار ) مأموری است که کارِ وی نظارت بر اجرای احکام دین است، اما از وظیفة 

  اصلی خود غافل است و به دنبال رشوه گیری می باشد. نماد کسی که به ظاهراز مسائل شرعی 

  آگاه است، اما در واقع مستِ لذایذ و دلبستگی های دنیایی می باشد.

  این دو، شخصیت های اصلی حکایت محسوب می شوند و سه شخصیت دیگر یعنی داروغه، 

  قاضـی و حاکم حضوری کمرنگ در قصه دارند، اما پروین به خوبی توانسته است در مجالی 

  اندک این شخصیت های غافل و فاسد جامعه را به خواننده بشناساند.

  نکته ای که مخاطب شعر باید به آن توجه داشته باشد این است که محتسب به عنوان یک 

  آمر به معروف و ناهی از منکر فقط می تواند به مست که خلافی اخلاقی از لحاظ شرعی انجام 

  داده است، تذکر بدهد و نمی تواند عملاً با او برخورد نماید. به همین دلیل از مست می خواهد 

  در مسجد بخوابد تا داروغه را که مأمور حکومت است، برای دستگیری وی خبر نماید.

  درست است که مست کاری خلاف شرع انجام داده است،ولی محتسب به عنوان یک مأمور 

  دینی، رفتار خوبی با مست ندارد. محتسب یقة مست را می گیرد و به او بی حرمتی می کند 

  که از دیدگاه مست این عمل حیوانی او پسندیده نیست. جالب در این است که مست اعتراض 

  خود را به این عمل زشت محتسب، بسیار محترمانه بیان می کند و او را « ای دوست» خطاب 

  می نماید.

  قاضی شهر که باید در همه حال هوشیار و بیدار باشد، در خواب غفلت به سر می برد و حاکم 

  شهر که باید نمونه ای از انسان های درست و عادل باشد، متأسفانه در نیمه شب در میخانه به 

  سر می برد.

  فساد و تباهی در جامعه و مسئولان شهر ریشه دوانیده است و در چنین شرایطی بی عدالتی و 

  فقر حرف اوّل را در جامعه می زند.

  در این شعر به یکی از سنت ها و رسوم عصر قاجار و پهلوی اوّل نیز اشاره شده است. در آن 

  دوران، بدون کلاه در بین مردم ظاهر شدن، نوعی ننگ، بی احترامی و بی ادبی تلقّی می شد. 

  حتّـی کسانی که به این عمل دست می زدند، تنبیه و مجازات می شـدند و جریمـه پرداخت 

  می کردند.

  پروین در این مناظره یا سـؤال و جواب، از زبان مست سخنان منطقی و قابل قبولی را مطرح 

  می نماید، به طوری که در پایان شعر، مخاطب با این استدلال های بجا و منطقیِ مست، مجاب 

  می شود.

  ضربة نهایی و تأثیرگذار در مصراع پایانی شعر کاملاً مشهود است. وقتی که محتسب به مست 

  می گوید که مردم آگاه و خردمند باید مجازات شرعی را در بارة تو اجرا نمایند؛ مست بلافاصله 

  پاسخ می دهد که اگر می توانی انسان آگاه و خردمندی پیدا کن، زیرا در این جامعه انسان آگاه 

  پیـدا نمی شود. در واقع مست با این کلام پایانی خود دیگـر جایی برای سخن گفتن باقی نمی 

  گذارد و محتسب را کیش و مات می کند.

  سخن آخر اینکه پروین اعتصامی با این شعر روان، یکدست، منسجم و تاثیـرگذار خود که با 

  چاشنی طنز همراه شـده است و اوضاع سیاسی و اجتماعی عصـر خود را به بهترین وجهی به

   نمایش می گذارد، یکی از زیباترین مناظرات ادب فارسی را خلق کرده است.

 

                                       عباس رسولی املشی

                           کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی

                                جمعه 22 / 1 / 1399 ـ لنگرود

 

 

  * منابع و مآخذ:

    ـ اعتصامی، پروین( 1396 )، دیوان شعر، با مقدمة ملک الشعرای بهار، چاپ اوّل، تهران: انتشارات 

     سپهر ادب.

  ـ شمیسا، دکتر سیروس ( 1394 )، انواع ادبی، چاپ پنجم، تهران: نشر میترا.

  ـ سنگری، محمّدرضا و دیگران ( 1381 )، كتاب درسی زبان و ادبیّات فارسی ( 1 ) و ( 2 ) عمومی 

    پیش دانشگاهی، چاپ هشتم، شركت چاپ و نشركتاب های درسی ایران.





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:سه شنبه 19 فروردین 1399-08:39 ق.ظ

عدل نامه های عباس رسولی املشی


      

        
                               عدل نامه های

                     عباس رسولی املشی

 

                       «  خزان عدالت »

               نمانده هیچ جانی از عدالت

               چه می بینم؟ خزانی از عدالت

               زمین درانحصارِظلم مانده ست

               نمی بینم نشانی از عدالت

 

                    « رودهای عدل »

               مبادا تیرگی و خشكسالی

               الهی عشق سبزِ هر حوالی

               الهی رودهای عدل جاری

               الهی این زمین از ظلم خالی

 

                   « كیمیای عدل »

               هوا ابری شده، كو آفتابی؟

               زمین خشكیده شد، كو چشمه آبی؟

               زمان از كیمیای عدل خالی ست

               جهانی منتظر، كو بوترابی ؟


                 عباس رسولی املشی 



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 18 فروردین 1399-09:23 ق.ظ

دیوار نامه های عباس رسولی املشی


 


                          دیوار نامه های

                      عباس رسولی املشی

 

                   « رودِ مهر »

           ای کاش که این پنجره ها تار نبود

           یا همدم شاخه های گل، خار نبود

           ای کاش که رودِ مهر جاری می شد

           بینِ دل ما فاصله، دیوار نبود

 

                          « پنجره»

           تصویر گلی کشیده ای، خار نکش

           این منظره را غم زده و تار نکش

           این خانه فقط پنجره ای می خواهد

           سرتاسر خانه را تو دیوار نکش

 

‍               « دیوارها »

           مانده در ذهن زمان، دیوارها

           معضلی شد در جهان، دیوارها

           باغ از محصور بودن شاکی است

           باغ را کرده خزان، دیوارها

           بین دل های صفا و سادگی

           مانعی شد ناگهان، دیوارها

           همنشینی های ما با رود را

           قطع کرده بی گمان دیوارها

           خاطراتت را به یغما می برد

           این هیولای زمان، دیوارها

           دوردست این افق نادیدنی ست

           چیده شد تا آسمان دیوارها

           می روم تا آجری بردارم از

           فاصله اندازمان، دیوارها


             عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 15 فروردین 1399-12:05 ق.ظ

همسفر صبح


                                                            همسفر صبح





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 12 فروردین 1399-12:08 ب.ظ

تلنگر (7)


   

                                     تلنگر (7)

                        اصلاً درست است نه اصلن!

   تنوین، نون ساکن است که در پایان کلمات عربی به سه صورتِ مفتوح یا نصب ( دو زبر یا 

    دو فتحه )، مکسور یا جرّ ( دو زیر یا دو کسـره ) و مضموم یا رفع ( دو پیش یا دو ضمّه ) 

    وجود دارد. تنـوین مفتوح نسبت به تنوین های مکسور و مضموم کاربرد بیشتری دارد. 

    این نوع کلمات هر گاه در جمله ای مشاهده شوند، از لحاظ دستوری نقش قیـد را دارند.

    باید توجه داشت که این نوع واژگان بر اساس شیوة نگارش و رسم الخط عربـی در زبان 

    فارسی رواج پیدا کرده اند و از آنجایی که آخر این کلمات صدای نون را می دهد؛ برخی 

    از افراد چه در نوشتار و اشعار خود و چه در فضـای مجازی، پایان این نوع واژگان را به 

    شکل نون می نویسند. مثلاً واژگانی چون: اصلاً، واقعاً، حقیقتاً، انصافاً، ضمناً، غیاباً، فعلاً، 

    مثلاً، قبلاً، ظاهراً، معمولاً و... را به صورتِ اصلن، واقعن، حقیقتن، انصافن، ضمنن، غیابن، 

    فعلن، مثلن، قبلن، ظاهرن، معمولن و ... به نمایش می گذارند که نادرست است.

    نکتة دیگر اینکه تنوین مخصوص واژگانی است که از زبان عرب گرفته شده است و در 

    زبان فارسـی به کار می رود. هر گاه کلمات فارسـی را با تنوین ذکر کنند، کاربرد آن 

    نادرست و پرهیز از آن واجب است. بنابراین کاربرد واژگان فارسی به شکل تنوین دار 

    مانندِ گاهاً، زباناً و جاناً نادرست است و می توان آنها را به شکل گاهـی، زبانـی و جانی 

    به کار برد.

 

                                          عباس رسولی املشی

                                 سه شنبه 12 / 1 / 1399  ـ  لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:دوشنبه 11 فروردین 1399-06:13 ب.ظ

قلم نامه های عباس رسولی املشی


            

                             قلم نامه های

                       عباس رسولی املشی

 

                               قلم (1)

 

          قلم، خونِ تو دارد جوش مردم

                               تو فریادِ نیِ خاموش مردم

          قلم، توصیف دردِ مردمانی

                      تویی هم دیده و هم گوش مردم

 

                             قلم (2)

 

          قلم، هرگز مرو راهِ خطا را

                              مپیما جاده هایی از ریا را

          تو حرمت در میانِ خلق داری

                            مرو راهی به جز راهِ خدا را


                  عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:یکشنبه 10 فروردین 1399-03:22 ب.ظ

تلنگر (6)


                

                                   تلنگر (6)


    دردِ دل درست است نه درد و دل!


    در زندگی خود با چه افرادی باید درد و دل کرد؟

    آیا درد و دل کردن با دیگران اشتباه است؟

    به جمله های بالا نگاهی بیندازید؟

    متوجه خواهید شد که کاربرد« درد و دل» در آن ها نادرست است.« درد» و « دل» هرکدام 

    مفهوم مستقلی دارند که با واو عطف به همدیگر متّصل شده اند و منظور نویسنده را در این 

    جملات نمی رسانند. اما « دردِ دل» که ترکیب اضافی ( مضاف و مضاف الیه) است و گاهی با 

    حذف کسرة اضافه کاربرد پیدا می کند و در آن صورت از لحاظ دستوری اسم مرکب است؛ 

    در معنای درد و غم و اندوه درونی به کار می رود. درد دل کردن یعنی غم و اندوه و ناگواری 

    ها و پیش آمدن ناملایمات زندگی خود را به دیگری گفتن و شرح دادن است.

    شاعران برجستة ادب فارسی نیز در اشعار خود به درستی از این ترکیب بهره گرفته اند:


     بدین سان درد دل بسیار می کرد

     به یوسف شوق خود اظهار می کرد     « جامی»


     ز درد دل اکنون یکی نامه من

     نویسم فرستم بدان انجمن      « فردوسی»


     درد دل دوستان گر تو پسندی رواست 

     هرچه مراد شماست غایت مقصود ماست     « سعدی»


      احوال من مپرس که با صدهزار درد        

      می بایدم به درد دل دیگران رسید      « صائب»


      غلام مردم چشمم که با سیاه دلی        

      هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم       « حافظ»

 

                                    عباس رسولی املشی

                            یکشنبه 10 / 1 / 1399  ـ  لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:شنبه 9 فروردین 1399-03:16 ب.ظ

تلنگر (5)


                     

                                              تلنگر (5)

                                           خُرد یا خورد!


     « لطفاً برای خرید نان، پول خورد داشته باشید.»

      در زندگی روزمرة خود بارها به چنین جمله هایی در موضوع های گوناگون برخورد کرده ایم 

      که زینت بخش ورودی برخی از مغازه ها شده اند یا حتّی در نوشته های افراد یا نشریات با 

      آن مواجه بوده ایم!

      بعضی ها دقّت کافی را در استفاده از واژگان مناسب ندارند. باید توجّه داشته باشیم که واژة 

     « خورد» بن ماضی از مصدر خوردن است و در معانی خوراک، طعام، فرو بردن غذا از گلو و... 

      به کار می رود. البته همین واژه در همنشینی با کلمات دیگـر گاهـی معانـی مجازی پیـدا 

      می کنـد، اما کلمة « خُرد» به معنای کوچک، اندک، کم، ناچیـز، ریـز و ... است و پول خُرد 

      یعنی پولی که ارزش آن ناچیز و اندک است.

      برای تشخیص و بهره گیری هر یک از این دو واژه در ترکیبات یا جملات باید به همنشینی 

      آن ها با کلمات دیگر توجه داشته باشیم. بنابراین در جملة آغازین متن باید بنویسیم:

      « لطفاً برای خرید نان، پول خُرد داشته باشید.»


                                         عباس رسولی املشی

                                   شنبه 9 / 1 / 1399  ـ  لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:جمعه 8 فروردین 1399-03:07 ب.ظ

شمالی نامه های عباس رسولی املشی


   

            

                     شمالی نامه های

                 عباس رسولی املشی

 

                 « گیل »

      این خویشتن اصیل را گم نكنیم

      آداب و رسوم ایل را گم نكنیم

      ما همنفس خاك شمالی هستیم

      فرهنگ اصیل گیل را گم نكنیم

 

                 « شمالی زاده»

      صمیمی، با صداقت، ساده هستیم

      به خوبی ها، به گُل دلداده هستیم

      ز روی سبز، ما را می شناسید

      جماعت! ما شمالی زاده هستیم

 

            « سبز شمالی»

      دیده دریا كن، حوالی را ببین

      مردمِ سبزِ شمالی را ببین

      رقص شالیزار و آواز بهار

      گیسوانِ صبح شالی را ببین

      این طبیعت هر زمان آبستن است

      مرگ دیوِ خشكسالی را ببین

      این ولایت با خزان بیگانه است

      طبع سبزِ این اهالی را ببین

      دست ها این جا هنرافشان شدند

      نقش های روی قالی را ببین

      رودهایِ مهر جاری گشته اند

      خطّ مهرِ انتقالی را ببین

      اهل این جا گُل تعارف می كنند

      رسم زیبای شمالی را ببین


             « آواز باران»

      همراه با آواز باران شمالی

      می رویَم از هرگوشه و از هر حوالی

      لبریز یاد كودكی ها می شود دل

      با خاطرات سبز و زیبا و زلالی

      یاد حیاط با صفا و كوچه ی شوق

      دیوارها و خانه هایی از سفالی

      گنجشك های پُرسخن، سنتور بلبل

      آوازهای رودخانه، رقص شالی

      مادربزرگ و لحظه های مهربانی

      دستان گرم و باصفای این اهالی

      تقسیم خوبی ها، تعارف كردن گل

      با قلب هایی از ریا و مكر خالی

      تنها به جا مانده ست اینك خاطراتی

      همراه با آواز باران شمالی

 

          عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:دوشنبه 4 فروردین 1399-12:16 ب.ظ

عطوفت نامه های عباس رسولی املشی


  

       

            عطوفت نامه های

          عباس رسولی املشی

 

                 « عاطفه »

     عاطفه یعنی دو چشم مهربان

     یا نگاهی سبز، خالی از خزان

     عاطفه یعنی كه برگ و باغ و گُل

     در كنارش دست های باغبان

     عاطفه یعنی شكوفا می شود

     دركویری خشك، گُل های جوان

     عاطفه یعنی كه گُل گفتن ز شوق

     گُل شنیدن محضرِ سبزِ زبان

     عاطفه یعنی كه فكرِ یكدگر

     در گذرگاهِ پُر از پیچِ زمان

     عاطفه یعنی كه دستش را بگیر

     دست های مهر را از خود مران

     عاطفه یعنی نوازش كاشتن

     میوه اش هم چهره های شادمان

     عاطفه یعنی كه تقسیمِ خوشی

     از محبّت قسمتی تقدیم تان

 

              « انتشار عاطفه »

     وقتی كه چشم عاطفه در شهر كور است

     آیینه هم بیگانه با مفهوم نور است

     باید به شهر مهربانی ها بكوچیم

     وقتی كه طعم زندگی بسیار شور است

     این جا سلام ات را نمی دادند پاسخ

     جان ها كنارِ هم ولی دل ها چه دور است

     در عصر آهن قلب ها تصویر سنگ اند

     افسوس حرف اوّل این جا غرور است

     ای كاش پُر می شد دلِ ما از صداقت

     این جا دلِ ما تشنه ی یك جرعه نور است

     در جست وجوی روشنی ها رهسپاریم

     آیا به شهرِ روشنی ما را عبور است؟

     باید عطوفت را دوباره منتشر كرد

     وقتی كه مشتاقان این كالا وفور است

 

           « لحظه های عشق »

     شاخه ای از گل مرا تقدیم کن

     مهربانی را بیا تقسیم کن

     از نگاهِ غم زده قلبم گرفت

     خنده ای بر چهره ات ترسیم کن

     دوست دارم، دوست داری عشق را

     لحظه های عشق را تکریم کن

     مرهمی بر زخم های دل گذار

    هر دلی دارد ترک، ترمیم کن

    مثل آن کودک بیا با سادگی

    نان خود را با رفیقت نیم کن

    این ندا در گوش دل پیچیده است:

    عاطفه را با همه تقسیم کن


         عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:جمعه 1 فروردین 1399-02:31 ب.ظ

آرامشی از سپید



          

   

               « آرامشی از سپید »


     صبح آمده و امید جاری شده است

                        آرامشی از سپید جاری شده است

     با صبح پر و بال خودت را بتکان

                    من مطمئنم که عید جاری شده است


                  عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:چهارشنبه 28 اسفند 1398-12:27 ب.ظ

لبخند بهار


  


                       « لبخند بهار»


    سرسبزی و برگ و بار معنی می یافت

                                  آن مژدة انتظار معنی می یافت

    در گلدانم شکوفه ای کرد سلام

                                با لبخندش بهار معنی می یافت


                  عباس رسولی املشی

          سه شنبه 17 / 10 / 1398 ـ لنگرود





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:سه شنبه 27 اسفند 1398-10:06 ب.ظ

نفس سبز


                                                                نفس سبز



                                                 نشریه نقش قلم
                                           پنجشنبه 25 شهریور 1389
                                                   شماره 3195



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 24 اسفند 1398-09:12 ق.ظ

« آسمان» در اشعار عباس رسولی املشی

     

                    « آسمان» در اشعار

                   عباس رسولی املشی

 

      تا صدایم از نفس های زمین خالی شود

      واژگانی را ز جنس آسمان پاشیده ام

                             ***

      خویش را بر کَن که تا در آسمان ها پَر کشی

      از زمین تا بیکران تا بیکران ها پَر کشی

                            ***

      دوردست این افق نادیدنی ست

      چیده شد تا آسمان دیوارها

                            ***

      یک پنجره سمت آسمان باز کنیم

       با حضرت آفتاب حرفی بزنیم

                           ***

      در نگاهت دیده ام من، ردّپای آسمان

      با تو هستم ای كه هستی آشنای آسمان

      در نگاهت دیده ام من، تو زمینی نیستی

      بی گمان هستی تو هم از بچّه های آسمان

      عالم بالا سرای تو ست ای بالا نشین

      در كجا منزل گزیدی، در كجای آسمان؟

      طعم عرفان می دهد ازچشم هایت ای عزیز

      از خدا با ما بگو ای اعتنای آسمان

      آشنا با آسمان، ما را ببر تا آسمان

      ما ـ همین واماندگان ابتدای آسمان ـ

      كاش با بال و پری ازعشق راهی می شدیم

      تا سرای نور و ایمان ، با دعای آسمان


               عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

تاریخ:پنجشنبه 22 اسفند 1398-09:54 ق.ظ

نور نامه های عباس رسولی املشی


    

                   نور نامه های

             عباس رسولی املشی

 

           « محضرِ نور »

        مرا بردار و از ظلمت جدا كن

        دمی با نور عرفان آشنا كن

        ببر اندیشه ام را محضرِ نور

        مرا هر شب تو مهمانِ خدا كن

 

           « نور مطلق »  

        كتاب معرفت را باز كردم

        و درس عشق را آغاز كردم

        تو را ای نور مطلق دوست دارم

        تمام عشق را ابراز كردم

 

                 « گرداب » 

        شبی رو جانب یكتا نكردیم

        و دستی از دعا بالا نكردیم

        فرو رفتیم در گرداب ظلمت

        دریغا نور را پیدا نكردیم

 

            « همسفر صبح » 

       تاریکی محض است و زمان منتظر صبح

       کس نیست در این تیره بکوبد به در صبح

       دیری ست که از نور در این کلبه خبر نیست

       دیری ست که محروم شدیم از نظر صبح

       ما منتظرانیم کسی از نسب نور

       با شوق بشارت بدهد از اثر صبح

       تردید نداریم که این شب زدگانند

       بس واهمه دارند، بسی از خطر صبح

      ای ابر که مغرور به سلطانی خویشی

      خورشید بیاید که شود همسفر صبح

      تا کی دل خود را به شب تیره بدوزیم

      ای حضرت موعود بیاور خبر صبح

            

                  عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 19 اسفند 1398-03:57 ب.ظ

عشق نامه های عباس رسولی املشی


          


                         عشق نامه های

                     عباس رسولی املشی

 

                           « تسلیم »

        آن كس كه كُند جان به تو تقدیم، منم

        در پای تو افتــاده به تكـــریم، منم

        در پیش تو پرچــم سفیـــد آوردم

        ای عشـق مقـــابل تو تسلیـم منم


                         « افسون »

        در كُنج ضمیرهای ما جا كردی

        تو منزلتی دوباره پیــدا كردی

        كردی تو به افسون دل ما حال به حال

         ای عشق تو انقلاب برپا كردی

 

            « شعله عشق »

       چون گُل به فضــای باغ عادت دارم

       چون شمع به سوز و داغ عادت دارم

        این شعله عشـق را فروكش مكنید

        بر شعله این چـــراغ عادت دارم!


              « شمیم آسمانی»

        عشق آمده تا که یار گیرد           

        از فاصله ها کنـــار گیرد

        عشق آمده در درون دل ها         

        تا خیمه زند ، قــرار گیرد

        عشق آمده تا که رنگ و بویِ        

        دنیــای شما بهــار گیرد

        عشق آمده با لطافت نور            

        از آینـه ها غبـار گیرد

        عشق آمده تا که شور هستی       

        در چشم تو اعتبار گیرد

        با عشق طراوت است و سبزی    

        خشکیده درخت، بار گیرد

       در مجلس عشق هر که آید    

       در دست دف و سه تار گیرد

       عشق است شمیم آسمانی       

       بی عشق جهان غبار گیرد

 

          « عبور عشق »

       از تو می خواهم عبور عشق را

       لحظه های بی غرور عشق را

       یا بگیر از من دو بال عاشقی

       یا نصیبم كن سرور عشق را

       من از این تكرار لذّت می برم

       از تو می خواهم مرور عشق را

       وه چه شوری دارد این آهنگ عشق

      در من افزون كن تو شور عشق را

      تیرگی را از دل من دور كن

      هدیه كن بر من، تو نور عشق را

      دست نابینای عاشق را بگیر

      چون عصایی باش كور عشق را

      اعتنا كن حس مینای مرا

      نشكنی این جا بلور عشق را

     كلبه ی دل را مزیّن كن، بیا

      من پذیرایم حضور عشق را


          عباس رسولی املشی



داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:شنبه 17 اسفند 1398-01:18 ب.ظ

آب نامه های عباس رسولی املشی


              

                            

                               آب نامه های

                         عباس رسولی املشی

 

‍                        « تا آب »


             با خویش دلی كه گشته بی تاب ببر

             از دهكده ی سكوت مرداب ببر

             بیزارم از این سراب، دل! محض خدا

             دستان مرا بگیر و تا آب ببر

 

                               «  امید »


             پاها خسته، ولی چرا ! تابی هست

             ره تار، ولی ، ولی نه ! مهتابی هست

             این چشمه تهی!، مباد نومید شوم

             انگار هنوز قطره ی آبی هست


                    عباس رسولی املشی




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:چهارشنبه 14 اسفند 1398-05:06 ب.ظ

کتاب نامه های عباس رسولی املشی


       

                      کتاب نامه های

                  عباس رسولی املشی

 

                        «  غفلت »

          از همدمی كتاب غافل ماندیم

          از محضر آفتاب غافل ماندیم

          یك عمر شدیم محو تندیس سراب

          از معنی ناب آب غافل ماندیم

 

                « حضرت آفتاب »

          صبح است بیا از آب حرفی بزنیم

          با دوست خود کتاب حرفی بزنیم

          یک پنجره سمت آسمان باز کنیم

          با حضرت آفتــاب حرفی بزنیم

 

                 « دیدار کتاب»

          دلت در انتشار نور ناب است

          به دستت نسخه های آفتاب است

          بده سهم مرا یك نسخه از نور

          دلم مشتاق دیدار كتاب است

     

             « نمایشگاه کتاب »

          نمایشگاه بین المللی کتاب

          با آب و تاب

                 برگزار شد

          امّا سیل جمعیّت مشتاق

          بی تاب

          جلوی بوفه های نمایشگاه

                        صف کشیده اند !


               عباس رسولی املشی





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 
تاریخ:دوشنبه 12 اسفند 1398-11:07 ب.ظ

تلنگر (4) ـ بذار درست است نه بزار!


             

                                     تلنگر (4)

                            بذار درست است نه بزار!


    واژة « گذاشتن» در زبان فارسی کاربرد فراوانی دارد. این کلمه در معنای حقیقی

    « نهادن و قرار دادن» به کار می رود و مجازاً به معنای وضع کردن، تأسیس کردن 

    و ... است.

    این مصدر که بن ماضی و مضارع آن به ترتیب « گذاشت» و « گذار» است؛ در زبان 

    محاوره به صورت « بذار» به کار می رود و وقتی که برای اجرا و انجام کاری به کسی 

    فرمان می دهیم یا از کسی درخواست کاری را می کنیم، از آن بهره می گیریم. 

    مانند: کتاب ها رو در قفسه بذار.

    امّا به جرأت می توانم بگویم که در نوشتار محاوره ای یا در فضای مجازی بیش از 

    نود درصد افراد آن را به صورت « بزار» می نویسند که نادرست است.


                                  عباس رسولی املشی

                          دوشنبه 12 / 12 / 1398 ـ لنگرود




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : مقاله 
تاریخ:شنبه 10 اسفند 1398-05:26 ب.ظ

بهاریه های عباس رسولی املشی


 

               

                     بهاریه های

                عباس رسولی املشی

 


                    « لبخند بهار »

 

        سرسبزی و برگ و بار معنی می یافت

        آن مژده انتظار معنی می یافت

        در گلدانم شکوفه ای کرد سلام

         با لبخندش بهار معنی می یافت

 

                       « بهار »

 

         آخر به سر انتظار كی می آید

         هنگام وصال یار كی می آید

         پژمرده شدم، طراوتی باید و نیست

         من منتظرم بهار كی می آید

 

                 « منظره بهار »


        باغ و گل و سبزه زار تقدیم شما

        این نغمه جویبار تقدیم شما

        با ما به تماشای طبیعت بنشین

        صد منظره از بهار تقدیم شما

 

                 « نفس سبز »


       دیدیم دگرباره شكوفا شدن تو

       درگستره ی خاك هویدا شدن تو

       ای فصل عزیزی كه پُر از خاطره هستی

       كی می رود از خاطره ها پا شدن تو

        بیدار شد از خواب زمستانی خود، خاك

        با نغمه ی شورآور برپا شدن تو

        این باغ چه زیبا شده از شوق حضورت

        در باغ ببین این همه زیبا شدن تو

        تصویر قشنگی كه كشیدی به طبیعت

        پیدا ست نشانی ز هویدا شدن تو

        دیدیم دمیدی به زمین ای نفس سبز

        دیدیم دم سبز مسیحا شدن تو

 

                 عباس رسولی املشی





داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 

نوع مطلب : شعر 



  • تعداد صفحات :18
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic